Rada Lokana nr 14428

Dzisiaj liturgia rzymska według Novus Ordo wspomina św. Franciszka Salezego, patrona katolickich pisarzy i dziennikarzy. Natomiast według kalendarza formae antiquior obchodzimy święto św. Tymoteusza, biskupa i męczennika, jednego z najbliższych współpracowników św. Pawła.

Medialny patronat współczesnego Galileuszowi genewskiego biskupa wywodzi się z jego idei wydawania pierwszej zapewne gazetki parafialnej: "w rok po święceniach kapłańskich 27-letni Franciszek Salezy otrzymał od biskupa zadanie ponownego przywrócenia dla Kościoła katolickiego licznych mieszkańców kantonu Chablais, którzy pozostając poddanymi katolickiego księcia Sabaudii ulegli wpływom kaznodziejów kalwińskich i porzucili wiarę rzymską. Zadanie było tak trudne, że poprzednikom młodego kapłana nie udało się go wypełnić. Początkowo i jego starania nie odnosiły skutku, nikt go nie chciał słuchać, aż do czasu, gdy za namową Pana de Charmoisy zaczął pisać traktaty w formie krótkich artykułów objaśniających prawdy wiary chrześcijańskiej w świetle Pisma Świętego. Teksty były wolne od polemizowania lecz przepełnione pasterską miłością i zatroskaniem o dusze sobie powierzone. Pierwszym był List do Panów z Thonon datowany 25 stycznia 1595 r., w dniu Nawrócenia św. Pawła. Autor wyjaśnił w nim adresatom zasadę i cel nowej formy, w jakiej zapragnął głosić im Słowo Boże. Odtąd prawie, co tydzień mieszkańcy okolicy znajdowali pod swoimi drzwiami drukowane homilie, napisane językiem żywym i obrazowym, podejmujące konkretne tematy i jasno przedstawiające problem." (Elżbieta Adamczyk, http://www.niedziela.pl/artykul_w_niedzieli.php?doc=ed200404&nr=108).

Nieprzypadkowo umiejscawiamy przy tym św. Franciszka Salezego w kontekście działalności Galileusza, bez wątpienia pierwszego z naukowców, kto tworzył "fakty medialne" - jak choćby swoje straszne prześladowanie przez inkwizycję odmawianiem siedmiu psalmów pokutnych w luksusowej willi Medyceuszy, sprowokowane wyśmiewaniem swoich naukowych oponentów, czy też tyleż słynny, co fikcyjny slogan "a jednak się kręci".

Obyśmy mieli zawsze dobrą prasę. Przynajmniej tak dobrą, jak Galileusz.

Czasem jednak w imię prawdy i uczciwości trzeba przecierpieć więcej, niż tylko medialne męki. O tym przypomina nam drugi ze wspomnianych patronów dnia dzisiejszego, św. Tymoteusz. Ten syn Greka i Żydówki z dzisiejszej Turcji spotkał św. Pawła, będąc już chrześcijaninem. Ze względu jednak na "opinię publiczną" licznych miejscowych Żydów Apostoł Narodów nalegał, by Tymoteusz poddał się obrzezaniu. Tak! Uczynił tak ten sam Apostoł, który namiętnie oskarżał Piotra o dwulicowość i niezdecydowanie w kwestiach poddawania się prawu starotestamentalnemu, dowodząc nieustannie, iż prawo to nie ma już zastosowania. Dobra prasa wiele kosztuje tego, komu na niej zależy.

Módlmy się dzisiaj szczególnie za naszych Braci, wykonujących zawody związane z public relations, a także za wszystkich znanych nam dziennikarzy płci obojga. Módlmy się także, abyśmy i sami mieli zawsze dobrą prasę, uczciwie na nią zasłużywszy.

Święty Grzegorz Wielki daje nam do myślenia na nadchodzące święto Trzech Królów (Objawienia Pańskiego)

Jak słyszeliście w Ewangelii, bracia najmilsi, z narodzenia Króla niebios przestraszył się król ziemski: bo rzeczywiście ziemska wyniosłość skryć się musi, gdy objawia się niebiańska wielkoduszność. Lecz spytać należy, dlaczego pasterzom w Judei objawił o narodzonym Zbawicielu anioł, a magów ze Wschodu przyprowadził nie anioł, a gwiazda? Gdyż widocznie Żydom, jako używającym rozumu, stworzenie rozumne, czyli anioł powinien ogłosić nowinę: poganie zaś, którzy używania rozumu nie mają, doprowadzeni zostali do poznania Pana nie głosem, lecz przez znaki. Co i powiedziane jest przez Pawła: proroctwa dane zostały wierzącym, a nie niewiernym; znaki zaś dla niewiernych, a nie dla wierzących. (...)

Lecz we wszystkich znakach, które okazane były czy to przy narodzeniu, czy przy śmierci Pana, zważyć nam trzeba, jakie były u owych Żydów twarde serca, że Go ani przez dar proroctw, ani przez cuda nie poznali.
Bo wszystkie żywioły świadczą o przyjściu swego Stwórcy. Mówię, jak doświadczający ich człowiek: o istnieniu Boga dowiedziały się niebiosa, posyłając gwiazdę. Morze poznało, dawszy Mu stąpać po sobie. Ziemia poznała, zadrżawszy przy Jego śmierci. Słońce poznało, skrywszy promienie swego światła. Kamienie i ściany poznały, rozpęknąwszy się w chwili śmierci Jego. Piekło uznało Go, gdyż oddało tych, których trzymało w śmierci. I Tego, którego wszystkie nieczułe elementy zauważyły jako swego Pana, Tego wcale nie rozpoznały jako Boga serca niewiernych Żydów, i twardsze od kamieni nie zechciały skruszyć się pokutą.
Św. Grzegorz Wielki, Homilia X na Ewangelię.